مرکز آوزش و توانبخشی کودکان اوتیسم,مغز،تحقیق،,,,,,iranautism.ir,autism iran,autism,iran autism,اصفهان اتیسم,اصفهان اوتیسم,توانبخشی کودکان اتیسم,توانبخشی کودکان اوتیسم,اولین مرکز توانبخشی,در خودماندگی,پیش ،آموزش،فعالی,پزشکی,روانشناسی,رایگان,شکن,اخبار,جدید,مرکز,آمار,تحقیق,مرکز آموزش و توانبخشی کودکان اتیسم,اوتیسم,اتیسم,کودکان اوتیسم,کودکان اتیسم,اوتیسم ایران,اتیسم ایران,ایران اوتیسم,ایارم اتیسم,خیریه,بیمارستان,متخصص,راهنمایی,دانلود,کتاب,بازی,اوتیسم اصفهان,اتیسم اصفهان,انجمن اوتیسم,انجمن اتیسم,بیماری,درمان,راهکار,تازه ها,اختلال,فیلم,لینک ها مفید,اختلال مغزي ,اتیسم,مغز,مشخصات زبانی اتیسم,اُتيستيك,اتیستیک,اُتيسم,ایران
ایران اوتیسم

توصیه و نکاتی برای والدین کودکان اوتیستیک

 آن چه که والدین فرزندان اوتیسم باید بدانند و عمل کنند

1. هر چه قدر بیشتر راجع به اوتیسم بدانید. هر چه اطلاعات، شناخت و درک شما راجع به این بیماری و حالت های مربوطه بیشتر باشد، در رابطه با تصمیم گیری صحیح به ویژه در مورد گزینه های درمان در مورد فرزندتان آمادگی بیشتری خواهید داشت. در کسب و اطلاعات روحیه پرسش گری و در اقدامات درمانی مشارکت نزدیک داشته باشید.
2. در مورد فرزند خود اختصاصاً یک کارشناس و متخصص باشید. از مسائلی که حال فرزندتان را ((بد)) یا به هم ریخته می کند و نیز مواردی که باعث نتایج مثبت و بهبود در آن ها می شود مطلع باشید. چه چیز به فرزند شما لذت، آرامش، ناراحتی یا استرس وارد می کند مهم است و در مرحله رفع مشکل و جلوگیری از موقعیت های مشکل ساز به شما کمک می کند. 
3. وجود فرزند، مشکلات و همه چیزها به این شکل را قبول کنید. به جای این که از متفاوت بودن فرزند خود با دیگران و یا وجود بعضی اختلالات در او شاکی باشید باید روحیه پذیرش گری داشته باشید. از پیشرفت های کوچک فرزند خود و توانائی های ظاهراً ناچیز او مشعوف باشید و از مقایسه او با دیگران پرهیز کنید و فرصت های خود را برای لذت بردن از زندگی از دست ندهید. احساس عشق زائد الوصف و استقبال و پذیرش بی قید و شرط بالاترین و با ارزش ترین هدیه و کمک به فرزند شماست.
4. خود را بیهوده خسته نکنید: پیش بینی سیر آینده روند بیماری اوتیسم غیر ممکن است. به زندگی آینده بچه ها هم چندان با نگرانی فکر نکنید. این بچه ها هم چون دیگران رشد می کنند، بزرگ می شوند و صاحب توانائی های خاص خود می باشند.

به بهانه ی روز جهانی اوتیسم

دوم اوریل، 13 فروردین روز جهانی اوتیسم را گرامی می داریم

نسیم که آهسته و آرام آمد، صدای پای بهار را که شنیدم، جوانه ها که روییدند، آب که در جوی های کوچک روان شد، هوا که آکنده از بوی گل و ریحان شد، ... تازه یادمان آمد طبیعت هم روزی دارد برای خود. دوباره سیزده فروردین از راه رسید و دوباره برنامه ریزی برای رفتن به دشت و دمن و گره به سبزه های امید زدن... و دوباره روز جهانی اوتیسم. چند سال است که دلمان می خواهد روز جهانی اوتیسم را مانند دیگر مناسبت ها، به طرز شایسته تری برگزار کنیم. دلمان می خواهد تلاش ها، موفقیت ها، مشکلات و دیگر مسائل جامعه اوتیسم کشور بهتر و فراگیرتر مطرح شود و ... اما باز هم تقدیرمان را میمون انگاشتیم و آن چه را مقدر شده بود خاضعانه پذیرفتیم. با خود گفتیم این همزمانی روز جهانی اوتیسم با روز طبیعت را باید به فال نیک بگیریم و حکیمانه درباره ی آن بیندیشیم! اما دوباره روز جهانی اوتیسم فرا رسید و دوباره همگان در رویاهای خوش روز طبیعت گرفتارند. دوباره روز جهانی اوتیسم فرا رسید و ما به رسم و عادت همیشگی قلمی در چند نشریه ی علمی می فرساییم، شاید پیامی هم در یک رسانه ی نه چندان پر مخاطب پخش شود و سمیناری هم در شهری( البته چندین روز پس از این روز ) برگزار شود. خوب، تحقیقاتی هم که صورت گرفته و شاید در چند سایت هم مطالبی در این باره به چشم آید و ... این هم می گذرد می رود... در حالی که هنوز حتی نامی از روز جهانی اوتیسم در تقویم های ما نیست. 

اما اوتیسم می دانیم یکی از معدود اختلالاتی است که جایی در یکی از قطعنامه های سازمان ملل برای خود یافته و این امر نشان دهنده ی اهمیت بی چون و چرای این مسئله است. آمار فزاینده و رو به رشد ابتلا به این بیماری در جهان و نیز در کشورمان دوباره ما را بر آن می دارد که از خود بپرسیم چه کسی باید پاسخگوی نیازهای خاص این کودکان و خانواده های آن ها باشد؟ یک سال دیگر گذشت و ما چه کردیم و آن ها که مسئولند چه کردند؟ قرار است هر سال که می گذرد به خانه تکانی که رسیدیم و صدای پای بهار را که شنیدیم، نگاهی به پشت سر خود بیندازیم و کرده ها و نکرده هایمان را مرور کنیم. در پرونده ی اوتیسم کدام پروژه ها را به سر انجام رساندیم؟ آیا اکنون آن ها که با اوتیسم مواجه می شوند، امکاناتی برای مقابله با آن خواهند داشت؟ پاسخ این پرسش ها را البته خودمان می دانیم و برای همین است که دوباره ترجیح می دهیم اصلاً مطرح نشوند، یا اصلاً چه فایده ای دارد که تکرار مکررات کنیم و خود را به چالش بکشیم، یا شاید بگوییم حالا بالاخره امکاناتی  هست، اطلاعاتی در دسترس هست، مراکز آموزشی منحصر به اوتیسم در کشور دایر شده اند (البته بیشتر با همت خود خانواده های کودکان اوتیستیک) و صد البته کتمان نمی کنیم و منکر نمی شویم دلسوزانی را از اولیا و مسئولین بهزیستی کشور که تلاش درخوری در این زمینه داشته اند. اما خدا می داند و خودمان هم می دانیم که اصلاً و اصلاً کافی نیست. هنوز بچه های اوتیسم بسیار زیادی پشت درهای بسته مراکز آموزشی جا مانده اند و هنوز بسیاری از این کودکان به علت عدم استطاعت مالی خانواده، نمی توانند از آموزش پرهزینه ی اوتیسم برخوردار شوند. هنوز این اختلال برای بسیاری از خانواده ها یک فاجعه است و هم چون سیلابی زندگی آن ها را ویران می کند و ما هر سال روز دوم آوریل(مصادف با سیزده فروردین) که از راه می رسد دوباره مثل همیشه می نویسیم و تمنا می کنیم و باز دوباره با خود تکرار می کنیم « گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله ماست  آن چه البته به جایی نرسد فریاد است». هم چنان کودک درخودمانده ی بی پناه، موجود پاک و معصومی که می گریزد نگاهش سراسیمه از نگاه ما، دور می شود جسم کوچکش از آغوش گرم مان، بی قرار و پریشان اسیر یک تنهایی بی انتهاست و نمی دانیم به کدامین دليل،  تردیدی نیست که می بیند و می شنود و احساس می کند و می دانیم که او در انتظار یاری ماست، در انتظار دست های پر از عطوفت ما ...

او هنوز هم شعله ای لرزان است در دل خسته ترین فانوس شب، نگذاریم که خاموش شود با نسیمی جانبخش، با هوایی تازه، با نگاهی که پر از رایحه ی امید است، می توان گرم و فروزانش کرد و ...

فرصت ها هر روز از دست می روند و دوباره باز نمی گردند. دوباره و دوباره خاطر نشان می کنیم که تشخیص به موقع، مداخلات رفتاری و آموزش زود هنگام در محیط مناسب و در کنار خانواده بهترین کمک ها هستند برای یک کودک اوتیسم. 

 

روز جهانی اوتیسم را گرامی می داریم.

دستورالعمل های جدید APA تشخیص اوتیسم را بیش از 30% کاهش داده است

سال گذشته انجمن روان پزشکی آمریکا دستورالعمل های جدیدی را برای تشخیص اختلال طیف اوتیسم صادر کرد. انجمن روان پزشکی آمریکا(APA) برای تشخیص شرایط روانی، ابزاری به نام راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی(DSM) را فراهم کرده است. تا سال گذشته، متخصصان از چهارمین ویرایش DSM-IV-TR برای تشخیص اوتیسم استفاده می کردند. این راهنما سه زیر گروه را برای اختلال طیف اوتیسم(ASD) مطرح کرده است. با این حال APA پنجمین ویرایش به نام DSM-5 را برای تشخیص ASD در May 2013 مطرح کرد. این راهنما برای تشخیص ASD و سه زیر گروه که در راهنمای قدیمی مطرح بود طیفی از معیارها را به طور کامل حذف کرد. هم چنین یک طبقه جدید به نام اختلال ارتباط اجتماعی(SCD) به راهنمای DSM-5 اضافه شد. این طبقه به تشخیص افراد مبتلا به اختلال در ارتباط کلامی و غیر کلامی که هیچ یک از ویژگی های مرتبط با اوتیسم را ندارند کمک می کند. راهنمای جدید APA  برخی از افرادی را که در راهنمای قدیمی تشخیص PDD-NOS گرفته بودند در طبقه SCD قرار داده و باعث کاهش تشخیص  ASDطبق دستورالعمل شده است. از این رو، محققان دریافتند با توجه به راهنمای DSM-5 تشخیص اوتیسم 31% نسبت به DSM-IV-TR کاهش پیدا کرده است.

 

 منبع: Medical News Today

تاریخ: February 2014
طراحی و اجرا توسط تیم طراحی دیبا